Portret 'De weger', Leo Wagemans

Ik weet niet hoe lang dit schilderij op die onvergetelijke plek, bij ons thuis in de huiskamer heeft gehangen. Het hing op een sfeervolle plaats boven het eikenhouten dressoir. Bij zonsopgang werd het schilderij lieflijk gestreeld door de eerste zonnestralen terwijl het ’s avonds kon rekenen op het licht van een authentieke schemerlamp. Als wij weer thuis kwamen konden we het niet nalaten een glimp te werpen op dit portret. Mijn vader was dit niet ontgaan en zei dan: als het zover is dat ik hier weg moet, dan schenk ik jullie dit portret.

Toen het zover was, mijn vader was inmiddels drieënnegentig, is er toch iets misgegaan. Het schilderij kwam niet bij ons, maar bij mijn zus in Gouda terecht. Hoe het mogelijk was, dat mijn zus vader zo kon overreden, begreep ik niet. Men moet echter wel kunnen accepteren dat oudere mensen zich vergissen of iets vergeten.

Een hele tijd later gebeurde er onverwachts iets vreemds. Mijn zus belt op en zegt: jullie hadden ook graag dat schilderij van de ‘De weger’. Ik zeg ja, en… het was eigenlijk al toegezegd door mijn vader. Ze antwoordde hier op: jullie mogen het schilderij hebben maar je moet wel beloven dat het in de familie blijft. Dat deed ik en zodoende zijn we toch in het bezit van het schilderij, dat volgens mijn vader al enkele eeuwen, tot familie bezit behoort.

Wij konden echter niet nalaten het schilderij mee te nemen naar een zitting van AVRO’S Kunst en Kitsch om het daar te laten beoordelen. Wij kwamen echter al heel snel tot de conclusie dat de emotionele waarde aanzienlijk hoger ligt dan de kunstwaarde. Maar hoe dan ook; er is gewikt en gewogen en 'De weger' wordt nu bij ons ook lieflijk gestreeld door de eerste zonnestralen van de morgenzon. En hopelijk blijft het nog heel lang zo.