Augustus - grote vakantie - hoera, Lea Jans

Naar minstens een uitstapje kon je uitzien!

Ons Paard Mia maakte overuren in de oogstperiode en ik werd ingezet bij het rapen van aren, die bij het maaien langs het maaibed terecht kamen,`n dagelijkse zonde. Iedere dag bloedende enkels en schrammen van de stoppels waartegen zelfs mijn filtekoskousen niet bestand waren. Kinderarbeid: enkel in een positief daglicht geplaatst!

En dan.. eindelijk de grote dag .De grote platte wagen kwam te voorschijn. Melkbussen van 30 liter gevuld met ranja,stapels gesmeerde boterhammen in de mooiste theedoeken verpakt - statussymbool - gestapeld in geleende fruitkistjes, oude katoenen dekens – scheppen – zeefjes – potten en pannen, alles moest mee. Kinderen van ome Kees en tante Anna, van ome Jo en tanteGrada, ons Corine, ons Petra en Marian onze Jos,kindjes van Franske den Hamer en die van Harrie en Jaantje Hamers, iedereen mocht mee op de platte wagen.

Mia werd geborsteld tot op het bot, want de tocht ging door Udenhout via de Schoorstraat naar de Loonse duinen, en daar woonden veel collega-boeren, en ons span moest de kritische blikken kunnen doorstaan. Ja… Mia begon aan haar taxirit, weer eens wat anders dan wekenlang ondergedompeld worden in hooi – koren – en strooi. Na een half uur begon mijn vader te fluiten, waarbij ik de omslag voelde van een jaarlijks verplicht nummer naar genieten. Wij zongen zes zeven keer hetzelfde liedje, heerlijk vrij! Zelfs Mia haalde een drafje uit de kast, m`n billen hobbelde alle kanten`op over de splinterige planken.

De hete zon volgde ons tot de eindbestemming, en ja hoor, de boerderij van Miet van tante Jana kwam in zicht, De Loonse duinen – de grootste zandbak van Brabant - lag met open armen op ons te wachten.

We sprongen rolden en renden over elkaar heen! dit was vakantie! Geel warm zand – takjes – mastappels – alles, alles voor ons. Mia werd uitgespannen, en mocht naar Miet van Tante Jana, ook haar vakantiedag! De ranja –die meer op groene thee leek – met de pollepel ingeschept zorgde voor verfrissing, vliegen en dazen kwamen alleen maar op zoetigheid af, dus … Van de verstopte biskwietjes kregen we er ieder twee, vakantie, JOEPIE!

Het duinzand bleef ongelooflijk heet, samen bakten we met rode hoofden verder en verder…….tot half vier. Tussen de dennenbomen dook Mia weer op en trok ons weer met al het spul op huis aan, een ijsje als sluitstuk van de uitgaansdag. Het mooiste van zo`n dag vond ik dat mijn blousje met mouwen uit mocht, een geweldig gevoel, terwijl de meer geëmancipeerden in hun zwempakje speelden. De morgen daarna kwam ik het duinzand tegen in m`n bed!

En Mia? Die liep alweer voor de ploeg, m`n vader plichtsgetrouw in de geploegde voor erachter, het blijft geen feest! En ik ? Ik omarmde m`n blauwe fietsje – punnikklosje – m`n poppen – knikkers -vlechtmatje …enz. Mijn vriendinnetje kwam over drie dagen pas thuis…

Denk ik met weemoed terug aan zo`n dag? Nee… deze herinneringen zijn een gestold beeld en krijgen de waarde van antiek…

Nu, in de tijd van nanotechniek, van Schotse whiky status, begeleid door twitter blogs en sites, roodhoofdpolitiek – bokitoproof – ADHD kabinet - hoop versus wanhoop – bestellen we zo`n dag online en staan na vijf uur van deur tot deur bij mijn kleinkind in Bolonga voor haar verjaardag.

Wanneer zal dit een verstold beeld worden ? Maak ik dat nog mee ?