Familie Steinbach, door Eugène Stassen

We woonden tijdens de oorlog op een boerderij in het gehucht Groot Haasdal in Schimmert. De meeste gezinnen in Schimmert waren, dankzij het wakend oog van de geestelijheid zeer groot. Een gezin met 10 of meer kinderen was niets bijzonders. Ons gezin telde 14 kinderen en aangezien wij een boerderij hadden, werden we dikwijls bezocht door zigeuners. Waarschijnlijk hadden ze in de gaten, dat van een gevulde tafel altijd wel iets afvalt, maar van een lege niets.
De zigeuners waren niet bijzonder geliefd , maar ook niet gehaat. Ze waren zoals ze waren en werden met een gepaste reserve bekeken. Ze woonden ergens achteraf in een woonwagen en zochten zo nu en dan een nieuw fouragegebied. Ze spraken een duits dialect, dat door ons Limburgers goed verstaanbaar was. Ze hadden nergens land liggen en toch hadden ze altijd een zeis en vers voer voor hun paard op de kar.
Zo was het ook bij de familie Steinbach, die Zuid Limburg bedelend afstroopte, want daar moest ook eten en kleding zijn voor de grote sleep kinderen, die aan de rok van Frau Steinbach hing. Bij mijn grootmoeder Rosa Frissen-Eijssen, die tot haar dood de hele gang van ons gezin bepaalde, was die alte Mutter steinbach aan het juiste adres. Nooit ging ze met lege handen weg. Ach zei grootmoeder, het is ons soort niet, maar ze hebben ook kinderen en moeten toch ook leven.
Op een dag kwam vader thuis van het land en trof Frau Steinbach thuis aan. Frau Steinbach wilde ook wel eens een tegenprestatie voor al het goede, dat ze had ontvangen en vroeg vader of ze hem de toekomst mocht voorspellen. "Ga je gang" zei vader en speelde het spelletje mee. Frau Steinbach pakte zijn hand, bekeek aandachtig de lijnen in zijn handpalm en sprak de onvergetelijke woorden: "Wenn Du nicht stirbst, wirdst Du hundert Jahr." "Verrek daar heb ik jou niet voor nodig. Daar was ik zelf ook wel op gekomen."
Plotseling kwamen er geen zigeuners meer op bezoek en niemand wist waar ze gebleven waren. Na afloop van de oorlog werd het ware verhaal over de familie Steinbach bekend. Samen met de vele joden waren ze vergast in de concentratiekampen door de Nazi-beulen. We zijn er nog kapot van, dat in een beschaafde wereld zoiets kon gebeuren. In mijn herinnering zie ik nog steeds die alte Frau Steinbach met haar sleep kinderen thuis op het erf of het zigeunerorkest, dat zo lang speelde, totdat ze eten kregen. Zeer triest.