De inmaak, door Barbara de Winter

Toen wij, mijn zusjes en ik, in het begin van de jaren zestig nog meisjes waren was de zomer een tijd van koortsachtige drukte in ons gezin. Dat kwam door de inmaak. Onze moeder was een gepassioneerd inmaakster. Alles wat ingemaakt kon worden werd zorgvuldig geplukt, afgehaald en gewassen en verdween na een bewerkelijk proces, waarbij wij meisjes een onontbeerlijke schakel vormden, in weckflessen die keurig in het gelid in de kelder werden gezet als wintervoorraad. In de zomer begonnen de vrije woensdagmiddagen onveranderlijk met een wasmand vol sperziebonen of peultjes voor de inmaak. Ook de nietsvermoedende vriendinnetjes die kwamen spelen werden ingezet. Na de peultjes en de sperziebonen waren de valperen en de raapappels aan de beurt. Als je verantwoord met een aardappelschilmesje overweg kon moest je ook meehelpen met het schillen van peren en appels, alleen voor het inmaken van de kersen had moeder onze hulp niet nodig. Ik denk dat ze het inmaakvirus van haar moeder geërfd had, want oma was ook een fervent inmaakster als we de verhalen moeten geloven.
Op een keer had oma grote hoeveelheden vlierbessenwijn had gemaakt. Ze had de wijn in beugelflessen gedaan en in haar onberispelijk gewitte kelder onder de opkamer gezet. Na een tijdje kwamen er luide knallen uit de kelder. De vlierbessenwijn was gaan gisten en de flessen sprongen spontaan open. Omdat de exploderende flessen gevaarlijk waren mocht oma de kelder niet in van opa. Maar oma liet zich niet tegenhouden. Ze zette een rieten wasmand over haar hoofd en ging zo de kelder in om te zien wat er nog te redden viel van de wijn en haar witte muren. Of ze nog vaak vlierbessenwijn gemaakt heeft weet ik niet, maar ik denk dat er nog vaak grappen over gemaakt zijn in de loop der jaren.
Ik heb het virus ook geërfd. Maar de tijden zijn veranderd en de inmaak kan gewoon zo in de diepvries. De gezelligheid van met z’n allen erwtjes doppen is helaas verleden tijd. De smaak is gebleven. De perenboom van toen laat nog steeds massa’s peren vallen. Ik schil ze en zet ze zonder vocht 8 minuten in de magnetron op 900 watt. Bolletje ijs erbij en smullen maar.